Blog

Maandag 21 september 2020

“Eens een juf,……”

Ik bedacht me net dat je in kinderogen altijd een juf blijft. Als ik over straat loop, hoor ik regelmatig een kind roepen:”Hee, juf!”

Mijn (juffen)hart smelt♥️! Sinds maart dit jaar ben ik officieel geen juf meer. Omdat ik ontslag heb genomen als leerkracht. Niet omdat ik het werk niet leuk vond. Want wat genoot ik altijd van die kinderkoppies. En hun verhalen. En hun kroeltjes. En hun tekeningen. Het waren elke dag ‘cadeautjes’.

Maar het was teveel.Teveel van eigenlijk alles.Voor mij waren het teveel prikkels elke dag.En dat erkennen is een grote stap.Ik ben hooggevoelig. Ja, ik durf het hardop te ‘schrijven’. Best eng!

Hooggevoelig zijn is eigenlijk niks meer of minder dan gevoelige zenuwen hebben. Alles om je heen, komt harder binnen dan bij een ‘normaal’ persoon. Via je zintuigen neem je waar en mijn zintuigen staan extra scherp afgesteld. Ik ben vooral gevoelig voor geluiden en geuren. Maar ook voel ik heel sterk emoties bij anderen. Zonder dat iemand mij verteld heeft, hoe hij zich voelt. Wist je dat één op de vijf mensen hooggevoelig is? Ook kinderen! Dat zijn gemiddeld vijf kinderen per klas. Wow, dat is veel. En dat zag ik dus altijd in de klas. Dat voelde ik. En ik wilde er wat mee, maar ja, de planning riep.

En nu heb ik mijn eigen praktijk ‘Kindercoaching De Regenboog’. Wat een rijkdom! Ik mag en kan nu één op één kinderen begeleiden bij hun hulpvraag. Hier droomde ik altijd al van! Kinderen op weg helpen met handvatten, waar ze de rest van hun leven wat aan hebben.Kinderen ‘horen’ en erkennen in hun ‘zijn’.Mijn droom is echt uitgekomen!🌈