Blog

“Chocoladekoekjes en beren”

28 oktober 2021

De afgelopen dagen had ik weer tijd om een boek te lezen. Als dat lukt, dan merk ik dat het weer goed met me gaat. Want ja, ook ik ben mens. Ik ben coach, maar ook gewoon mens!

Balans is een ongelooflijk groot goed. Dit heb ik me de afgelopen dagen weer des te meer gerealiseerd. Wanneer je in een denderende trein zit, dender je maar door. Ik neem weinig tijd om naar mezelf of naar buiten te kijken. Ik ben vooral bezig om zo snel mogelijk van A naar B te komen. En dan komt er onherroepelijk weer dat moment dat de trein met een schok tot stilstand komt.

Herken je dat? Dat je tijd hebt om ook werkelijk uit te stappen op het station en om je heen te kijken. En te zien, echt te ZIEN! Weer tijd voor mezelf, voor wandelingen, voor meditaties, lezen, minder op mijn telefoon en niet rennen naar de volgende afspraak. Zo fijn is dat!

Dit blijft een levenslang proces. Want dit is mijn valkuil. Rennen en blijven rennen. Nee, stilstaan wil ik! Kijken, zien, luisteren en vooral voelen. Voelen wat ik zie, ruik, proef en hoor. Voelen op het strand, met mijn voeten in de koude zee. Schelpen zoeken, bramen eten. O nee, die zijn klaar voor dit seizoen. Maar dichtbij mijn huis staat wel een enorme frambozenstruik. Wat een geluk is het om daarvan te eten. Zien we het nog? Zie jij nog wat er groeit en bloeit?

En niet alleen in de natuur, maar om je heen. In je kinderen, je man, je vrouw, je vader, je moeder, je vrienden. Wat leeft en beweegt? Hoe fijn is het om daar de tijd voor te nemen.

Terug naar mijn boek. Els Visser schreef “Geen zee te hoog” waarin ze schrijft over hoe ze een schipbreuk overleefde. En de beste triatlete van Nederland werd. Ken je de Ironman race? Die heeft zij gedaan. Bijna onmenselijk. 3,86 kilometer zwemmen. 180,2 km fietsen. 42,195 km hardlopen. Bizar toch…dat een mens hiertoe in staat is.

Maar blijbaar zijn we hiertoe in staat. Kan het menselijk lichaam dit aan. Hier is een enrome positieve mindset bij nodig. En dat triggerde me enorm.

Els Visser gebruikt voor ieder hoofdstuk een quote van een mooi mens. En deze uitspraak van Charles Darwin raakte me: “It is not the strongest species that survive, nor the most intelligent, but the most reponsive to change.”

Heb ik het in me om te veranderen? Ik hoef niet perse de sterkste of de slimste te zijn. Maar wanneer ik echt, echt, echt wil veranderen dan kan ik dat! En dat gevoel geeft me vleugels. Ik heb het in me om te veranderen. Elke dag heb ik de keuze om te veranderen. Elke dag opnieuw. Wanneer ik gisteren heb gekozen voor drie chocoladekoekjes, kan ik vandaag kiezen voor (g)één chocoladekoekje. Elke dag opnieuw heb ik een keuze. Een nieuwe kans.

As ik gisteren dacht, het lukt me nooit om af te vallen (dit is nogal een dingetje, oké, ik zal eerlijk zijn, de afgelopen zes jaar ben ik 12 kilo aangekomen, deels door medicijngebruik, maar ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik in mijn mond stop) kan ik vandaag opnieuw kiezen om gezond te eten! Zodat het wel gaat lukken. En ik mag daar in geloven! Omdat ik kan veranderen. En hoe trots ben ik dan!

Hoe mooi is het dat je alles kunt doen waar je in gelooft! Dat de beer op je weg ook een enorme knuffelbeer kan zijn. Die je opwacht met gespreide armen en zegt: “Kom maar, je kunt het!” Dat je mag geloven in jezelf Dat elke dag een nieuwe dag is, vol met nieuwe kansen!

En moet alles dan nu gelijk? Meteen, nu? Nee, want dat is ook weer mijn valkuil. Dat ik zo enthousiast word en meteen alles tegelijk wil aanpakken. Waardoor de berg zo enorm hoog is, dat ik uiteindelijk geen stap meer zet. Die 12 kilo hoeft er echt niet allemaal tegelijk af. En de vraag is ook of ik dat wel wil. Misschien ben ik wel tevreden met 6 kilo. En het gebeurt alleen kilo voor kilo, pond voor pond, ons voor ons, gram voor gram. En niet anders. Er is geen andere manier. Stap voor stap. Elke dag opnieuw!

En die chocoladekoekjes? Die wachten maar even! Die smaken namelijk veel lekkerder als ik trots op mezelf ben!

25 oktober 2021

“Mijn eigen beste vriendin”

Eigenlijk wilde ik al naar bed. Maar als ik woorden in mijn hoofd heb, dan moeten deze op papier. Het is als wanneer ik chocola zie liggen, dat moet dan in mijn mond…

Net liep ik buiten met Jip, mijn hond. Even heerlijk buiten na een dag van op de bank liggen. Een “het is even op- dag”. Mijn lichaam wilde even niet meer doen, wat ik wilde. Mooi is dat. Zoals een lijf vanzelf aangeeft, dat het even geen zin meer heeft in mijn plannen. Dat ik wel van alles kan willen, maar dat even niet meer kan. Een natuurlijke rem, dat lijf. Vanmorgen voelde dat even niet mooi, hoor. Want ja, ik heb verantwoordelijkheden. Kind, werk etc. Maar de rem en mijn lijf waren onverbiddelijk. Omdat ik al te lang was doorgegaan.

Mijn droom vannacht vertelde het eigenlijk al. Ik was zonder kleding in te pakken op vakantie gegaan. Het huis in totale chaos achterlatend. Ook mooi, he, hoe dromen je eerder vertellen wat je lijf eigenlijk al weet. En dan het hart nog.

Nou ja, dit wilde ik eigenlijk allemaal niet schrijven, maar blijkbaar was het toch even nodig. Ik was dus aan het wandelen met Jip net. Ik liep over een pad dat grenst aan achtertuinen. De meeste achtertuinen hebben een schutting. Ook de tuin waar ik langsliep. Maar door een kleine opening kon ik een woonkamer inkijken. En zag ik twee mensen zitten. Elk op hun eigen leunstoel. Erbovenuit staken twee bolletjes. Al wat grijzig en één bol wat kalend. Mensen die misschien op de helft zijn. Of tja, wie zal het zeggen, misschien al ver over de helft…

En opeens voelde ik me even alleen. Deze mensen waren misschien al hun hele leven samen. Dat stel ik me dan zo voor. Al veertig jaar getrouwd en samen oud aan het worden. Mensen die samen hun hond kunnen uitlaten. Als ze die hebben. En ja, ik liep alleen.

En dan opeens, besef ik hoe ongelooflijk belangrijk het is om goed met jezelf te kunnen opschieten. En ik fluister tegen mezelf in het donker: “Ik wil mijn eigen beste vriendin worden.” Want weet je, als ik het niet word, word niemand het met mij.

Na mijn scheiding kwam ik erachter dat je toch op een bepaallde manier je identiteit aan je partner ontleent. Dit gaat vanzelf. Of je nu wilt of niet. Na 25 jaar ben je zo met elkaar vergroeid. Je kent elkaars (eigen)aardigheden en hebt een bepaalde routine in je gezin ontwikkelt. Ik noem dat altijd je eigen ‘gezinscultuur’. Het is zeker niet zo dat ik niet mezelf was, maar je gaat je toch naar elkaar gedragen, zeg maar.

En nu ik weer alleen ben vind ik mezelf opnieuw uit. En dat is vechten, worstelen, genieten, janken en lachen. Het is er beide gelukkig!

En wat is het nu belangrijk dat ik het met mezelf kan vinden. Meer dan ooit! Want met wie ik dan ook oud ga worden, het is in ieder geval en altijd met mezelf!

Zo, en nu ga ik slapen. Dan voel ik me morgen hopelijk weer wat beter.. Want ik ben van plan héél oud te worden! Met mezelf als mijn beste vriendin!

7 september 2021

“Als mijn hoofd haar mond houdt”

Vanmorgen had ik de kriebels…Ik had een poosje wat aan administratie zitten doen en nog genoeg op mijn lijstje. Maar het wilde niet meer. Ik had de kriebels. Zoals een irritante vlieg die om je heen bromt en je van je werk houdt. Maar nu was ik het zelf…

Ik liet de boel de boel. Trok mijn bikini aan, pakte een handdoek in en een flesje water en stapte op de fiets. Naar het strand. Onderweg bedacht ik me dat dit een paar jaar geleden onmogelijk was. Onmogelijk leek. Maar is het onmogelijk? Nee, want ik doe het nu. Ik stap op de fiets en ga gewoon.

Daar zijn heel wat jaren oefenen aan vooraf gegaan. Het heeft voor mij vooral te maken met de vraag: Wat heb ik nu nodig? Waar heb ik behoefte aan en waar word ik gelukkig van?

Want ik heb maar één leven. Dat vind ik altijd een beetje dramatisch klinken en eerlijk gezegd weet ik dat ook niet zeker, dat ik één leven heb…Maar toch, als ik het nu wil, moet ik het nu doen! En vroeger was dit veel lastiger, omdat ik andere verplichtingen had. Jonge kinderen, een studie, werk etc. Maar ook toen had ik beter en vaker voor mezelf mogen kiezen.

Gelukkig kan ik dat nu al makkelijker. Is het ook makkelijk als je eenmaal voor jezelf kiest? Nee, zeker niet altijd. Ook daar gaat weer een weg overheen van worstelen en leren. Toen ik op het strand aankwam dook ik meteen in de zee. Dat vind ik heerlijk. Echt even letterlijk afkoelen en tegelijk een boost. Maar vandaag hielp het niet zo als andere keren. Ik bleef onrustig.

Ik lag al snel weer op mijn handdoek. Ook dit bracht geen rust. Ik kan wel naar het strand gaan, maar de rust moet ik toch echt in mezelf vinden. Daarom besloot ik even te gaan mediteren. Ook dit is een proces geweest. In het openbaar mediteren. Waar mensen langslopen, gelukkig niet al te veel, want het is een rustig strand. Maar toch…het lukt me wel. Zo mooi om te merken dat ik in mezelf kan keren en mijn eigen antwoorden in me draag. Ze kwamen allemaal direct ‘opploppen’. Woehoe, dit gaat goed!

Ik pakte mijn schrift en schreef al mijn hersenspinsels op. De antwoorden op mijn vragen. Want de onrust werd veroorzaakt door het niet weten. Door niet in de toekomst te kunnen kijken. Dat kan niet. Dat kan niemand. En soms zorgt dat bij mij voor onrust. Vragen als: “Hoe gaat mijn praktijk (beter) lopen? Moet ik toch meer dagen gaan werken in loondienst?” Dat soort vragen.

Maar nee, ik geloof in mijn praktijk. Ik zou bijna zeggen, in mijn missie.Want wat ik ten diepste wil is ‘handen en voeten’ geven aan het gevoel als je hooggevoelig bent. Dat het iets is, wat echt bestaat. Ook al zie je het niet…Het is er wel degelijk. Want ik voel het al 43 jaar zo. En met mij zoveel anderen. En die anderen, al die prachtige kinderen en vrouwen wil ik hierbij helpen! En ja, sorry mannen , ik beperk me hierbij even tot de vrouw. Omdat ik me in hen voor nu beter kan verplaatsten. Misschien gaat dit veranderen…Ik blijf altijd in ontwikkeling.

En ik schreef alle antwoorden op mijn vragen op. Wat een opluchting gaf dat! En nu heb ik dus weer hele leuke ideeën voor de komende maanden. De kunst is nu om hierin geduld te hebben. Het niet allemaal tegelijk te willen uitvoeren. En dat is dus heel lastig voor mij! Omdat ik zo enthousiast ben over mijn ideeën. Maar ik ga ‘het lijntje’ niet breken. Dus houd ik deze losjes in mijn handen. Anders kom ik helemaal nergens…

Toen ik uitgeschreven was, nog steeds liggend op mijn handdoek op het strand, en een grove planning had gemaakt moest ik stoppen van mezelf. Anders ga ik ‘mierenneuken’. Dat kan ik heel goed. Dan staar ik me blind op allerlei details en gebeurt er wederom niks. Dus moest ik van mezelf mijn schrift in mijn rugzak doen en gaan liggen met mijn ogen dicht.

De eerste minuten was dit heel oncomfortabel. Maar toen kwam er een rust over me heen. Ik stond er zelf van te kijken. Heel bijzonder! Zo’n gevoel van, ik mag mezelf die rust even gunnen. Het komt allemaal goed! Misschien kwam het door de grote aantallen kraaien die vlakbij me geland waren . De spirituele betekenis van een kraai is dat zij boodschappers zijn tussen hemel en aarde. Ze komen een groet overbrengen van een overleden geliefde (mijn moeder en oma, speciaal op oma’s verjaardag vandaag) en ze laten weten dat je nooit alleen bent op deze wereld. En dat gaf me rust. En of je er nou wel of niet in gelooft, dat maakt niet uit…Voor mij helpt het. (ik heb al vele tekens gekregen vanuit het universum sinds mijn moeder is overleden)

En die nieuwe ideeën? Die gaan binnenkort op mijn zakelijke pagina van Facebook verschijnen! Maar niet te snel. Er moet ook tijd overblijven om in de zee te duiken:)

Liefs, Janneke

31 augustus 2021

“Het leven vieren”

Vandaag had ik een bijzonder gesprek.

Nadat ik een duik in de zee had genomen om mijn vermoeidheid kwijt te raken, zag ik op de parkeerplaats bij de duinen een pick up.

Een pick up met een opbouw. Waarin je kon slapen en koken.

Ja, als ik dat zie, gebeurt er gewoon iets met me.

HEt is net als een kind in een snoepwinkel.

Gelukkig was de man van de pick up, laten we hem Bram noemen, er ook.

“Wauw, wat gaaf!”, zei ik. “Mag ik even kijken?”

Na eerst de buitenkant bewonderd te hebben, waar ook zandplaten aan hingen voor in Afrika (voor als je vast staat) , mocht ik naar binnen. Nou ja, ik stond eigenlijk al binnen, zo nieuwsgierig was ik.

Ik was echt zo blij als een kind! Ik zag gewoon een klein huisje aan de binnenkant.

Een bed, een tafel, twee kleine bankjes en een echt keukentje!

Ik keek mijn ogen uit, vond het zo gaaf.

Er zat ook gewoon een echte deur in, haha, en raampjes!!!

Bram was al op heel veel plekken in de wereld geweest. Afrika, Australië en allerlei andere delen van de wereld.

En dan gaat het dus borrelen in mij….

Dan komen er belletjes in mijn buik en bubbeltjes….

En vlinders….want dat wil ik ook!

Ik wil ook met zo’n ding door de wereld. Er is nog zoveel te ontdekken.

Maar eigenlijk wil ik ook mezelf ontdekken.

Hoe ga ik om met de dingen die tegenkom?

Hoe is het om geen controle te hebben?

Hoe is het om elke dag dicht bij de natuur te leven?

Ik doe nu ook mijn best door zo vaak mogelijk naar het strand te gaan, maar hoe is als je je overgeeft aan de natuur.

Eigenlijk zou ik nog een stapje verder willen gaan en zonder dak boven mijn hoofd willen zijn.

Echt de natuur in en je redden met de dingen die er op dat moment zijn.

Een paar jaar geleden heb ik echt een geweldig boek gelezen. “Mijn leven in de wildernis” van Miriam Lancewood. Ze gaat samen met haar man de wildernis in en leeft daar echt een paar jaar.

En in het begin had ze het zwaar. Maar op een gegeven moment was ze één met het ritme van de natuur.

Dat, dus!

Omdat de rest toch gewoon bijzaak is. Het is toch gewoon niet belangrijk welke lamp ik in mijn huis heb hangen? Ik maak het belangrijk. Maar dat is het eigenlijk niet.

Ik wil alleen een bepaalde sfeer creëren, waarbij ik dan vind dat die lamp hoort.

Maar als ik dat toch allemaal eens mocht loslaten.

Jemig, wat zou mijn leven lichter worden.

Halverwege het gesprek zei Bram: “Wat maken we het onszelf toch moeilijk!”

Ja, ik denk ook dat ik het mezelf soms moeilijk maak.

Ik kan ervoor kiezen om het leven wat ik leef te blijven leven.

Ik kan kiezen voor een perfect passende lamp bij mijn nieuwe bankstel.

Ik kan ervoor kiezen om mijn leven lang hetzelfde werk te blijven doen.

Ik kan ervoor kiezen om op één plek te blijven wonen. 

(hoewel Rockanje wel echt heel mooi is)

Ik kan ervoor kiezen om een groot deel van mijn salaris in de stenen van een huis te stoppen.

Maar dat wil ik niet.

Ik wil leven.

Niet omdat het moet, maar omdat het kan.

Ik wil eruit halen wat erin zit.

Noem me romantisch, noem me een dromer, maar dit is mijn droom!

En dat is niet altijd eenvoudig.

En ik zal stuiten op weerstand.

Want, zo hoort het toch niet?

Maar hoe hoort het dan wel?

Hebben we niet zelf de regels bepaalt?

Dan wil ik graag die regels herschrijven.

Omdat dat beter bij me past.

Ik wil intens en met passie leven.

Voor mezelf, de ander en de natuur!

En dan maar een beetje moeilijker of oncomfortabel, 

maar ik wil voelen dat ik leef!

30 augustus 2021

“7+7=?”

Gisteren bedacht ik me opeens iets….

Ja, ik weet ook niet wat het is, dat gaat gewoon vanzelf…

De laatste tijd bedenk ik nogal wat dingen.

Ik bedacht me dat de afgelopen jaren best heftig zijn geweest.

En dat is niet om zielig te doen, maar eigenlijk is het gewoon een feit.

Om wat meer overzicht te krijgen voor mezelf, zet ik alles even op een rijtje.

december 2014: de kanker bij mijn moeder blijkt uitgezaaid

mei 2015: ik krijg een burnout door de combinatie werk/mijn moeders ziekte

juli 2015: mijn moeder overlijdt 

september 2016: we verhuizen met het gezin naar Rockanje

april 2017: trouwen met Pascal

februari 2018: we kopen een nieuwbouwhuis in Rockanje

december 2018: mijn tweede burn out, nu is het menens

juni 2019: verhuizen naar het nieuwbouwhuis

maart 2020: ik stop in het onderwijs en start mijn praktijk, herstel van mijn burn out

april 2020: mijn vader krijgt blaaskanker, gelukkig gaat het nu goed met hem

2021: mijn scheiding

Ik kijk naar dit rijtje en word er een beetje verdrietig van..

En nogmaals, het is niet om zielig te doen!!

Maar ik besef wel dat het veel is.

Het is veel wat er allemaal is gebeurd.

En ik heb van een dierbaar iemand geleerd dat ik ruimte mag innemen.

Dus deze blog is daarvan een mooie uitingsvorm.

Want ik kan me wel afvragen wie er op mijn gedoe zit te wachten. 

(en geloof me, een aantal jaar geleden dacht ik dat ook werkelijk!)

Maar dat is niet mijn uitgangspunt.

Mijn doel is om medemenselijkheid te laten zien.

We zijn allemaal mens.

“Ieder huisje heeft zijn kruisje”.

Ik dacht vaak dat ik de enige was die ‘hier’ of ‘daar’ last van had.

Maar hoe meer ik in contact kom met mezelf en de ander, hoe meer herkenning ik zie.

En door zelf open te zijn over mijn ‘dingetjes, groot of klein’ hoe meer mens ik word.

Toch?

Het gaat de afgelopen jaren ook niet over dingen als een aanbouw aan je huis of het vergeten van een verjaardag. Hoewel dat ook heel vervelend kan zijn. Dit zijn grote dingen. Verhuizen, nieuwe baan, trouwen, ziekte, verlies, scheiden. (en dat betekent niet dat kleine dingen minder belangrijk zijn!)

Jemig, als ik het zo opsom….het is maar goed dat het over zeven jaar is uitgesmeerd.

Hé, zeven jaar?

Dat is mooi toch. 

Dan zijn de zeven magere jaren bijna voorbij!!!

Mooi, dan begin ik in 2022 aan de ‘vette’ jaren. 

Mijn billen doen al gezellig mee!

29 augustus 2021

Deel 2 “Er is alleen maar nu”

Ik realiseerde me net ineens iets. Ken je dat? Dat er een kleine schok door je lijf gaat als je je plots iets bedenkt. Je ergens bewust van wordt.

Ik bedacht me net dat ik nieuwe foto’s van mijn moeder wil om in mijn fotolijstjes te zetten.

En toen was daar het besef: dat gaat helemaal niet!

Jemig, wat een rukgevoel is dat….

Want ze is er al zes jaar niet meer…

Toen de kinderen 8 en 14 waren, toen ik 37 was en zijzelf 61 jaar was, stopte het leven voor haar. Mijn moeder, mijn mama. Mijn navelstreng.

Ze is elke dag bij me. 

Elke avond brand ik een kaarsje voor haar. Elke dag kijk ik naar haar foto.

Één van haar laatste foto’s. 

Als de dag van gisteren….

Wat was ik enorm trots toen ze me die foto doorstuurde. 

Wauw, ik vond haar nog nooit zo prachtig!

Ze had net een verwen-dag gehad in de Daniël den Hoedt-kliniek waar ze onder behandeling was.

Ze werd enorm in de watten gelegd. Manicure, pedicure, kapper en een massage. 

Ook kreeg ze allemaal leuke cadeautjes en werd ze aan het eind van de dag op de gevoelige plaat vastgelegd. Door een echte fotograaf!

Die foto staat nu al zes jaar bij mij op de kast. Naast de twee cadeautjes die ik als laatste van haar kreeg. Een kaarsenhouder en een roze vaasje. Waar ik vaak een bloem in zet.

En vanmorgen schreef ik een blog over “Er is alleen maar nu”.

En dat is zo waar! Meer waar dan we ooit zullen beseffen.

Mijn moeder had veel meer ‘nu’ gewild.

En wij ook.

Wat zou ze enorm genoten hebben van haar drie kleinkinderen die uitgroeien tot prachtige jonge mensen. En wat zou ze intens genoten hebben van haar kleinkind die op komst is…

Nog een prachtig wonder!

Wat is het leven toch enorm kwetsbaar en iets om zo dankbaar voor te zijn.

Vorige week in Macedonië was ik me er enorm van bewust dat ik ‘gewoon’ in het vliegtuig kon stappen, weer terug naar huis.

En hoe schrijnend en onvoorstelbaar verdrietig is het dat mensen in Afghanistan op het vliegveld aan het vliegtuig gaan hangen, er letterlijk op klimmen, om voor hun leven te vechten. Omdat ook zij, een veilig thuis zoeken.

Misschien ben ik een beetje weemoedig op deze herfstachtige zondag, maar dat moet dan maar. Het is wat me bezighoud.

“Als er nooit meer een morgen zou zijn

En de zon viel in slaap met de maan

Heb je enig idee wat het met je zou doen

Als je nog maar een dag zou bestaan

Zou je hart zich weer vullen met vuur

Van de eeuwige schaamte bevrijdt

Keek je niet meer benauwd naar de klok aan de muur

Kwam je los uit de greep van de tijd

Zouden zorgen niet langer je leven bepalen

En had je voor angst geen ontzag

Was je held of heldin van je eigen verhalen

Al was het dan maar voor één dag

Zou de toekomst niet langer je denken beheersen

En leefde je voor het moment

Met een luisterend oor voor het kind in jezelf

Zou je eindelijk weer zijn wie je bent

We verbannen de droom naar morgen en later

Maar doet het je stiekem geen pijn

Dat je dan pas zou doen wat je altijd al wou

Als er nooit meer een morgen zou zijn”

-Marco Borsato-

En ik sluit deze blog af met de zin die mijn moeder altijd gebruikte:

“PLUK DE DAG!” 

Liefs,

Janneke

29 augustus 2021

“Er is alleen maar nu!”

“Als er nooit meer een morgen zou zijn

En de zon viel in slaap met de maan

Heb je enig idee wat het met je zou doen

Als je nog maar een dag zou bestaan”

Deze tekst komt uit het lied “Nooit meer een morgen” van Marco Borsato.

Ja, wat zou ik doen?

Als er nooit meer een morgen zou zijn?

Tijd vind ik altijd een beetje een gek begrip.

Ik was net Jip aan het uitlaten.

En ik moest even stoppen bij het sluisje, mijn sluisje.

Vroeger na school gingen we met de klas vaak balletje trappen.

Op het pleintje. Het pleintje waar ik nu aan woon.

Als de bal was weggetrapt rende ik altijd naar het sluisje.

Dat was een perfecte verstopplek.

Ik klom dan vaak op het muurtje dat over het water liep.

En dat was altijd ook een beetje spannend, want je kon in de sloot vallen, haha.

Een paar weken geleden wilde ik dat gevoel van toen weer even terug.

En ben ik op het sluisje geklauterd.

Wat was het opeens een klein muurtje!

Of komt het omdat ik 42 jaar groter ben?

Het leek even of de tijd had stil gestaan.

Ik was weer even dat kind van 11.

Alsof al die jaren er niet hadden tussen gezeten.

Zo’n bijzonder gevoel.

Als ik op vakantie ben, probeer ik de tijd wel eens stil te zetten.

Omdat het zo’n prachtig moment is.

Maar hoe harder ik dat probeer, hoe minder goed het lukt.

Het is als een hand vol zand.

Als je in je hand knijpt, stroomt het zand tussen je vingers door.

Laat je het zand gewoon liggen, dan gaat het nergens heen.

En wat wil ik nu met morgen?

Soms kan ik me zo druk maken over morgen.

Maar is er niet alleen maar nu?

Gewoon alleen maar nu.

Dit moment…

Dit moment waarin kan kiezen om mijn mooiste zelf te zijn.

Nu en nu en nu.

Ergens voelt dat ook heel fijn en troostend.

Als er alleen maar nu is.

Dan hoef ik het ook maar alleen met dit moment te doen.

En hoef ik me dus niet druk te maken over gisteren of morgen…

Er is toch een uitspraak die gaat zo:

“Herinner je gisteren

Droom over morgen

Leef vandaag”

Dat is een flinke opdracht.

Maar ik kan alvast beginnen.

Nu…!

28 augustus 2021

“De zon komt altijd weer op….”

“Hoe gaat het?”

Dit vind ik de moeilijkste vraag die er is momenteel.

Ja, hoe gaat het?

Welk antwoord geef ik dan.

En welk antwoord wil ik geven.

Het ligt ook een beetje aan het moment waarop de vraag wordt gesteld.

Trek ik net een boodschappenkarretje uit de rij om de supermarkt in te gaan, dan zeg ik snel “Ja, goed!” 

En dan ligt het er ook nog aan wie het vraagt.

Tref ik iemand die ik een beetje ken, dan zal ik daar toch minder open tegen zijn. dan iemand die ik beter ken. 

En dan nog hangt het af van het moment. Heb ik wel zin in deze vraag nu?

Waarom doe ik dat eigenlijk? Waarom vind ik het zo moeilijk om deze vraag te beantwoorden.

Ik denk, omdat het antwoord me niet bevalt.

Mijn antwoord.

Want het gaat even niet zo lekker.

Ik vind het lastig om gescheiden te zijn. 

Er komt van alles op me af.

Deze week is dat vooral het gevoel van gemis van mijn gezin.

De saamhorigheid. Bij iemand horen.

Net verzamelde Noah zich hier bij mij thuis met een aantal vrienden. Om vanuit hier naar het strand te gaan.

Dat vind ik heerlijk. Dan kan ik even nuttig zijn. En zorgzaam. En het gevoel hebben dat ik bij iemand hoor.

En het zal er ook aan liggen dat ik nu vakantie heb en me wel weer nuttig wil gaan voelen.

Op mijn werk als begeleider voor kinderen met een beperking, ik zeg liever uitdaging, en als (kinder)coach. Het helpt om zinvol bezig te zijn.

Maar ik moet ook met mezelf kunnen zijn. Juist nu, tijdens de dipdagen.

En mezelf dan niet afleiden, want daar ben ik heel goed in, maar er even echt doorheen.

Want dat helpt. Echt even de pijn doorvoelen. Rouwen. Rauw rouwen. Met verdriet en tranen.

Alleen dat helpt me verder.

Vroeger dacht ik altijd, dat je verdriet kan wegstoppen. En ja, dat kan ook.

Maar dan komt het toch altijd weer terug. Als een boomerang.

Dus dan liever nu de pijn en opruimen.

Het is als een kast opruimen. Eerst de kast leegtrekken, super veel zooi overal, en dan opruimen. Weggooien wat je niet meer gebruikt en koesteren wat was. Wat mooi was en waar ik dankbaar voor ben.

Dus hoe gaat het me?

Voor mij zou nu het antwoord zijn, als de zonsopgang en zonsondergang.

Soms heb ik energie om de dingen ‘gewoon’ te doen (de zon komt op) en soms moet ik mezelf naar de supermarkt sleuren, om daarna heel verdrietig te zijn en mensen te benijden die met hun partner in de winkel lopen ( de zon gaat echt even onder)

Maar weet je, de zonsopgang is prachtig, maar de zonsondergang ook.

Zelfs of juist in de zonsondergang zijn de prachtigste kleuren te zien.

Verdriet is niet alleen donker of heel zwart.

Verdriet heeft juist heel veel kleurschakeringen.

Omdat in de onderliggende laag van verdriet het ware koesteren zit.


(foto genomen tijdens onze vakantie in Macedonië 2021, zonsondergang)

26 augustus 2021

“Vakantie 2.0”

Vandaag had ik een baaldag. Een bankhang-dag, zeg maar.

Mijn drie weken vakantie zitten er bijna op. En ik realiseerde me opeens iets. Dat ik niet ben uitgerust. 

De eerste week van mijn vakantie was ik druk met de voorbereidingen voor het op vakantie gaan.

De tweede week was ik druk met het op vakantie zijn.

En de derde week was ik druk met het van vakantie terugkomen.

En toen realiseerde ik me opeens dat ik zo druk ben met het vakantie vieren, dat ik amper aan mezelf toe ben gekomen.

Op Wikipedia zoek ik de betekenis op van het woord vakantie:

“Vakantie is een meerdaagse periode waarin een persoon zijn gewoonlijke dagelijkse activiteiten staakt; hij of zij gaat tijdelijk niet naar school, studie, of werk. Het woord vakantie is afgeleid van het Latijnse vacantia, dat staat voor vrij zijn van verplichtingen: vrije tijd.” (bron: Wikipedia)

Heb ik dit nu eigenlijk gedaan? 

Mijn dagelijkse activiteiten gestaakt.

Ja, mijn werk heeft even ‘on hold’ gestaan en dit kon ik echt helemaal loslaten. Dus dat is gelukt!

Alleen, ik ben dan heel goed in het zoeken naar andere verplichtingen.

Zoals de eerste week…

Deze stond in het teken van het huis schoonmaken, omdat ik graag in een schoon huis weer thuis kom van vakantie.

En het was de eerste keer, dat ik met mijn jongste kind, Noah, samen op een vliegvakantie zou gaan. In eerste instantie dacht ik, dat doe ik gewoon.

Dat kan ik! En ik kan dat ook, maar het is wel anders. 

Dit begint al bij de voorbereidingen. Je moet echt alles zelf doen. En dat is even wennen. Dan komt er ook een stukje controledwang om de hoek kijken. En dat kost energie.

En dan het op vakantie gaan.

Voor het eerst samen in een vliegtuig. Noah had nog nooit gevlogen, voor mij was het 25 jaar geleden. Pfoe, wel spannend.

Maar wat ging het goed. We genoten van de ‘Madurodam-huisjes’ vanuit de lucht. En van het boven de wolken vliegen. Magisch!

In Macedonië was het prachtig! En toch….gek genoeg, kost vakantie vieren mij ook energie.

Ik moest de eerste dag heel erg wennen aan het in een ander land zijn. En ik heb alleen de verantwoording. Gelukkig is Noah al 14 en kan hij super goed helpen.

Maar je wil er wel wat van maken, samen. En dan mis ik wel een partner. Iemand die even boodschappen doet of ongevraagd een kopje thee voor me zet. (want dat doen pubers niet, haha)

Daarnaast had ik me voorgenomen heel veel te gaan lezen en hangen en zonnen en zwemmen en nog meer lezen. 

Maar in het appartementencomplex waar we zaten waren hele gezellige Nederlanders. Daar heb ik hele leuke gesprekken mee gehad. Daardoor voelde ik me minder alleen. 

Maar ik dacht wel ‘s avonds, o ja, mijn boek. Ik wil echt nog even lezen….

En dan, na 8 dagen, gaan we alweer naar huis.

En ben ik dus nog niet echt uitgerust.

En nu heb ik dus een baaldag. Of nee, een hangdag.

Omdat ik gewoon echt even helemaal niks wil!

Geen was, geen dit of dat, niet koken, en bovenal, geen mensen om me heen.

Dus ‘kloffie’ (huispak) aan en hangen op de bank. Met de gordijnen dicht. 

Boekje lezen, theetje drinken, Netflixen en wat eten. En slapen, veel slapen.

Wat is dat heerlijk!

Daar knap ik echt zo van op. 

Dat is voor mij vakantie. Geen verplichtingen.

En het beviel vandaag zo goed. 

Misschien hou ik er morgen nog wel één!

24 augustus 2021

“Een echte dame met poep aan haar voet”

Een paar weken geleden was ik uit eten bij een geweldig restaurant in Rockanje. (ik noem geen namen, maar wat was het weer smullen!). Ik bestelde een lekker visje, net als de andere vrouwen aan tafel.

Toen deze werd geserveerd, zei ik tegen mijn lieve tafelgenoten (mijn vader, broer en hun vrouwen) : ”Ik ben geen echte vrouw!”

Ze reageerden een beetje verbaasd. Tja, als ik zo’n mooi bord krijg geserveerd, met een visje erop, ziet het er binnen de kortste keren uit als een klein slagveld.

De vrouwen aan tafel ontleden de vis keurig en met respect.

En echt, ik deed mijn best, maar ik durf mijn bord na afloop bijna niet mee te geven naar de keuken. Het is bijna een belediging voor de kok…

Dat heb ik dus met eigenlijk. zo’n beetje alles.

Voor mij is een echte vrouw, iemand die s morgens een jurkje of rokje aan doet. Dan een bijpassend tasje en jas erbij pakt. En uiteraard, de hakken horen er ook bij.

Ik kan dat ook!

Dan trek ik in de ochtend een jurk aan, maak me mooi op, ja, ik doe zelfs lippenstift op.

Gewoon, omdat ik dan in zo’n bui ben en me vrouwelijk voel of wil voelen.

Al na een paar uur ben ik die jurk helemaal zat. Dus pak ik een lekkere broek, liefst iets van joggingstof, een shirt en trek mijn sneakers aan. En o ja, mijn haar gaat in een raar knotje op mijn hoofd.

Ook zoiets, dat haar. 

Er zijn vrouwen die van hun losse haar een staart of knot maken. En die zit dan ook gewoon keurig op hun hoofd. Alsof de kapster ze erbij heeft geholpen.

Vanmiddag ging ik lekker lopen met Jip, mijn hond. En ik zag er best leuk uit, al zeg ik het zelf. Ik had zelfs een rokje aan.

Aangekomen bij de duinen doe ik sinds een tijdje altijd mijn schoenen uit. Ik vind het heerlijk om op blote voeten te lopen!

Normaal neem ik mijn schoenen dan mee, richting het strand. Maar daar had ik nu geen zin in. Ik kwam op het geweldige idee om mijn schoenen te verstoppen in de duinen. Zo gezegd, zo gedaan!

Halverwege het duinpad moest ik heel nodig plassen. 

Ik keek om me heen, liep de bosjes in en stapte, jawel, in een dikke drol! En dan moet ik dus heel hard lachen om mezelf! Ach, ik kan straks mijn voeten afspoelen in de zee.

Op het strand liep ik lekker de zee in. Hup, rok omhoog, en plonzen maar. Het ziet er vast uit als een charmante boerin, maar ik voel me dan echt op mijn gelukkigst! Mijn allergelukkigst.

Na een tijdje in de zee met Jip te hebben gespeeld, ga ik lekker tegen de duinen aan liggen.

Ik trek mijn shirt uit en ja, dan lig ik dus in mijn bh, met mijn hoofd op mijn shrirt op het strand.

Echt, daar kan niks tegenop!

Wat wil ik hier nu eigenlijk mee zeggen?

Nou ja, dat ik me soms vrouwelijker zou willen voelen, dan ik mezelf zie. 

Maar heeft dat niet te maken met het plaatje in mijn hoofd.

Van hoe hoort het?

En ja, hoe hoort het dan?

Je krijgt mij niet gelukkiger met het gevoel van één zijn met de natuur. Poten in de klei, zeg maar. Bramen plukken langs de duinrand, het liefst, de wilde. Niks nodig hebben, want echt, ik heb dan niks nodig. Het enige wat ik bij me heb is een flesje water. 

Zegt dat iets over mijn vrouw zijn?

Nee, natuurlijk niet.

Het zegt alles over hoe ik graag mijn leven leef.

Intens, met gevoel en poep aan mijn voet.

En toen ik terugkwam?

Stonden mijn schoenen nog precies op dezelfde plek!

8 augustus 2021

“Wie ben ik in mijn diepste kern?”

“Met mevrouw van Buren.” Zo nam mijn moeder dertig jaar geleden de telefoon op. Ik hoor het haar nog zeggen. Dat was voor die tijd heel normaal. Tot ze op een dag heel stellig zei dat ze het niet meer wilde. “Ik ben geen mevrouw, ik ben Willy!” Sindsdien heeft ze zichzelf nooit meer mevrouw genoemd.

Mijn moeder is zes jaar geleden overleden. Maar soms komt er opeens weer een herinnering naar boven. Ik vond dat stoer van haar toen. Die beslissing. Ik vond het getuigen van kracht. Jezelf afvragen: Wie ben ik?

Ja, wie ben ik? Wie ben ik echt? In de kern? Ik vind dit een kwetsbaar onderwerp. En twijfelde ook even om hier een blog aan te wijden. Maar de woorden stromen alweer sinds half 7 vanmorgen. Toen was ik even boos op mezelf, haha. Omdat ik nog wilde slapen en niet weer achter mijn Chromebook wilde kruipen. Dat slapen is een beetje gelukt. Maar nu moeten de woorden er echt uit. En kwetsbaar is tegelijk ook kracht.

Dus wie ben ik? In de kern? Jeetje, wat een moeilijke vraag eigenlijk. Want ik identificeer mezelf al snel met wat ik doe. Ik ben Janneke, 43 jaar, gescheiden en heb twee prachtige kinderen. Ik woon in Rockanje en werk als kindercoach. Ook werk in een behandelgroep met kinderen met een beperking. (ik zeg liever uitdaging) Ik speel graag saxofoon, zing ook graag en schrijf. Verder hou ik van tuinieren, wandelen en zwemmen in de zee.

Is dit nu wie ik werkelijk ben? Of is dit wat ik doe? Ja, het is een deel van mezelf. De dingen die ik graag doe, horen bij mij. Maar laat het zien wie ik werkelijk ben? Ik denk het niet. Dus wat ik doe en waar ik woon mag ik loslaten.

Ik google even. Mijn zoekterm: “Dichtbij mijn kern.” En ik kom meteen bij de zin “Wie je bent, staat niet vast. Het is vloeibaar en door je persoonlijke groei steeds anders. Het gaat erom wie je bent op dit moment!” (bron: innerlijkefocus.nl)

Oké, wauw! Die had ik niet verwacht. Dus het is vloeibaar. Ergens vind ik dat lastig, want mijn ‘autistische’ zelf wil graag een kant en klaar antwoord. En dus niet iets wat kan veranderen….

Ik lees verder: “Door persoonlijke groei laat je oude pijn of overtuigingen los, waardoor je dichter bij je kern komt, bij je ziel. Voor mij is je essentie je wezenlijke zelf. Het woord essentie is afgeleid van het latijn: essentie, van esse, zijn. Wie je diep van binnen in wezen bent, is volgens mij pure liefde en licht. Iedereen heeft zijn eigen lichtsterkte- en kleur. Ik geloof erin dat wij, wanneer we allemaal ons pure licht laten schijnen, we allen te samen een heel mooi helder wilt licht geven.” (bron: innerlijkefocus.nl)

Wauw, ja, je eigen kleur. Dat is ook mijn motto van mijn praktijk. Maar hoe kom ik nou bij mijn eigen kern? Hoe doe ik dat? En wat zie ik dan bij mezelf en wat ziet de ander bij mij? Het gaat, volgens deze website, over kijken welke overtuigingen, boosheid, verdriet of angst erin de weg zit bij mij. Daardoor raak je af van je kern. Dus iets wat in je jeugd is voorgevallen, je hebt opgeslagen in je cellen en waarvan je nu ten diepste overtuigd bent.

Ja, die overtuigingen heb ik wel. Ik schrijf ze apart op een blaadje. En deze komen inderdaad allemaal uit mijn jeugd. Bijzonder eigenlijk. Dat iets wat ik dertig jaar geloofde, nog steeds geloof. Ook al is het niet eens meer van toepassing nu. Op de site staat dat ik deze mag gaan doorvoelen. Zoals Edith Eger, schrijfster van het boek De Keuze al zei: “Je kan niet helen, wat je niet doorvoeld hebt.”

Nou, dat vind ik dus echt heel moeilijk! Ik ben nogal van, en door! Dat is mijn overlevingsmechanisme geworden. Zeker na het overlijden van mijn moeder. En dat heeft me zeker ook veel gebracht, die discipline. Want op mijn bed blijven liggen, had me niet zo ver gebracht in die zes jaar. Maar er mag meer balans zijn. Niet alleen maar doorgaan, maar ook stilstaan. Stilstaan bij wat ik voel. Niet mijn dagen vullen met dingen doen. Maar ook even alles wegleggen en voor je uit staren. Bij de zee lukt me dat aardig. En onder de douche even mijmeren.

Dus het gaat om doorvoelen. “Dat je afpelt, waardoor je deze emotie hebt en gaat voelen waar deze emotie is ontstaan. Op het moment dat je dat helder hebt, kun je hem dorvoelen en loslaten. Je zult merken dat je daardoor weer een stukje dichter bij je essentie bent. Ook overtuigingen mag je loslaten. Het is belangrijk dat je altijd gaat voelen of iets goed voelt voor jou. Diep van binnen weet je namelijk wie je bent.” (bron: innerlijkefocus,nl)

Jeetje, ik dacht eigenlijk dat ik vakantie had. Deze lessen had ik nu niet echt gepland. Ze komen nu wel op mijn pad. Werk aan de winkel dus. Maar niet te hard werken. Ik mag ook stilstaan. Gelukkig heb ik drie weken vakantie!

7 augustus 2021

“De reis is belangrijker dan de bestemming…¨

Tijdens mijn eerste vakantiedag zit ik de film “Dans les lui” te kijken. Een prachtige film over het werken met paarden. Een vrouw die jaren geleden van haar paard viel, wil weer het vertrouwen terugkrijgen in het paard. Maar dan zal ze eerst zichzelf mogen leren vertrouwen. Paarden voelen dit haarfijn aan…

In de film wordt gezegd: “De reis is belangrijker dan de bestemming.” Deze uitspraak triggerde mij. Deze had ik al eerder gehoord, maar nu wilde ik het ook voelen. En dat lukte dus niet! Ik voelde het niet!

Want nee, ik wil gewoon naar het doel. Ik wil gewoon scoren, zeg maar. Als ik solliciteer voor een baan, dan wil ik aangenomen worden. Als ik trek heb in een ijsje, wil ik zo snel mogelijk bij de ijssalon zijn. Dan kan me die weg niks schelen. Als ik aan het strijken ben, wil ik zo snel mogelijk door die stapel kleding zijn.

Maar net las ik in een tijdschrift over de Marker Wadden. Een nieuw stukje Nederland dat je kunt verkennen door aan boord te stappen van de Abel Tasman. En daar stond dus: “De reis is net zo fijn als de bestemming.” Want de Driemaster doorkruist eerst het Markermeer, voordat hij voor anker gaat bij de nieuwe natuureilanden. En toen voelde ik het opeens! Mijn kwartje viel…

Want ik kan het al wel. Genieten van mijn reis. Als ik naar de zee ga, loop ik eerst door de duinen. Gisteren nog. Ik wilde gaan wandelen met de hond, op het strand. Voordat ik wegging, besloot ik toch mijn bikini onder mijn kleding aan te doen. Voor een duik in de zee. Terwijl ik door de duinen liep, genoot ik van de verse bramen die ik gewoon kon eten, van de heerlijk geurende bloemen en van mijn gekke Jip die soms denkt dat hij een konijn of hert is. Voordat ik op mijn bestemming kwam, de zee, had ik al heel veel cadeautjes ontvangen.

Er stond een flinke wind op het strand en de golven waren ook flink. Even twijfelde ik. Even een beer op de weg. Wat als….ik nu word verzwolgen door de golven? Dat soort gedachten…

Toch deed ik het. Ik rende met Jip naar de zee en dook erin. Het was echt geweldig! De golven, de kracht van de natuur. Zo heerlijk om daarin te springen! Woehoe, gilde ik. Haha, de mensen die langsliepen keken bedenkelijk. Misschien dachten ze: “Die is gek!” of misschien hadden ze ook wel een zwembroek aan willen hebben op dat moment.

Na een kwartiertje in de zee, waarbij Jip me aan de kant steeds goed in de gaten hield, zat ik heerlijk in mijn handdoek op het strand. De zon kwam ook nog even door. Ik kleedde me aan en besloot een ander pad terug te nemen. Soms is het zo fijn om gewoon een andere weg te nemen. Een andere dan je steeds gewend bent. Het geeft een nieuwe blik, maar uiteindelijk kom je wel op dezelfde plek in de duinen uit. Terwijl ik dit pad liep, kwam ik bij een stukje natuur wat gewoon even een klein paradijsje was. Paarse en gele bloemen, een gekke kromme boom…het voelde als De Efteling. Ik was even alleen op de wereld.

De reis en de bestemming…soms is de reis lang, onstuimig, vol hoge golven. Maar hoge golven kunnen ook heel lekker zijn om in te springen! En wanneer ik de bestemming hebt bereikt, is dat moment ook maar even. Dus kan ik beter genieten van de reis, die duurt langer…En die beren onderweg? Ik ben aan het leren om ze te omarmen. Ze zijn best lief!

30 juli 2021

Het perfecte plaatje bestaat niet…

Dertien jaar woonden we met ons gezin in een maisonnette in Vlaardingen. Ongeveer tachtig vierkante meter en een balkon. Het was passen en meten, maar het paste. Ik genoot van mijn balkon op het zuiden en de binnentuin waar de jongens veilig konden spelen.

En toch… er was ook dat grote verlangen naar dat huis met die tuin. Want ik heb wat gesjouwd met de jongens. De kinderwagen parkeerde ik in de kelder, baby sliep, dus met bak en al vier trappen op. Daarna snel terug naar de kelder om de boodschappen te halen. En hopen dat baby niet boven aan het huilen was. Dus dat huis met die tuin was meer dan welkom. Ik zag het al helemaal voor me. Lekker een badje in de tuin en kind lekker kledderen en blij zijn. Zo’n plaatje had ik in mijn hoofd.

Na dertien jaar in de maisonnette hakten we de knoop door om terug te verhuizen naar mijn bijna ( op vijf weken na) geboortedorp. Het duurde uiteindelijk twee jaar voordat we ons huis konden verkopen in Vlaardingen, want de crisis deed haar intrede. In Rockanje vonden we niet direct een huis, dus gingen we huren. Een flink huis met een flinke tuin. Mijn gebeden waren verhoord. En het badje kwam er, in de tuin. Ook al waren de kinderen inmiddels 9 en 15 jaar. En lag ik meer in het zwembad dan zij.

Na drie jaar huren trokken we in een spiksplinternieuwe eengezinswoning. We lieten de mooiste vloeren leggen, de badkamer en keuken werden een plaatje en ook de tuin werd prachtig! Het kon niet op!

En dan heb je waar je altijd van hebt gedroomd. We waren inmiddels ook nog getrouwd, hadden allebei een goede baan en twee auto’s voor de deur. En twee prachtige kinderen! Het plaatje was meer dan compleet…of niet?

Nee dus. Want het plaatje was niet perfect. En echt, we hadden een fijn gezin, veilig en vertrouwd. We hadden het heel goed met elkaar. Dat maakte het ook zo moeilijk om dit te veranderen allemaal.

Maar als het niet meer goed voelt en je niet meer trouw bent aan jezelf, dan is er maar één weg. En dat is de weg naar jezelf weer vinden. En dat hebben we gedaan. We hebben gekozen voor onszelf. En heel eerlijk, ik was degene die de weg naar zichzelf moest vinden. Naar mij, naar ik, naar Janneke.

En dat is spannend om hier te schrijven. Dat voelt heel naakt. Maar een blog is volgens mij ook een plek, waar het een beetje mag ‘schuren’. Waar het niet helemaal comfortabel voelt. En dat is dus wat ik wil. Niet gaan voor veilig, maar voor echt. En puur! Want ik heb er niks aan om mezelf te verstoppen. Ik wil mezelf laten zien, zoals ik ben!

En is het plaatje nu perfect? Nee, verre van! Ik woon in een tijdelijk huis, ben hard aan vakantie toe, heb net genoeg geld om de lasten te betalen en voel me soms heel erg alleen. Maar het komt goed! Dat zeg ik steeds opnieuw tegen mezelf. Nee, weet je wat, het is al goed! Ik ben al goed! Omdat ik ik ben. Mijn mooie, pure ik. Ik heb voor mij gekozen. En daar ben ik heel trots op!

26 juli 2021

Alleenstaand of Alleensterk?!

Vanmiddag zei ik tegen mijn collega: “Fijn, onze salarissen zijn weer gestort! Ja, ik ben nu alleenstaand, dus ik moet meer op de kleintjes letten!” Toen ik naar huis reed dacht ik, wat een raar woord is dat eigenlijk, Alleenstaand.

Nee, ik heb geen partner meer, ben nu officieel gescheiden. Ik heb dus geen relatie, waardoor ik de titel Single, Vrijgezel, Alleenstaand kan en mag dragen.

Maar is het niet het belangrijkste om een relatie met mezelf te hebben. En dan niet zomaar één, maar de beste relatie die er bestaat! Beter dan met welke partner dan ook.

En nee, dat zeg ik niet om het mooier te maken dan het is. Want alleen zijn na 25 jaar is niet leuk. En zeker niet makkelijk. Het is denk ik één van de moeilijkste en meest confronterende dingen die ik heb meegemaakt tot nu toe. Naast het verlies van mijn moeder…

Het is verrot klote allemaal. Om het maar even plat te zeggen. Ik maak het niet mooier dan het is. Ik zit ’s avonds alleen op de bank. Ik eet alleen, ik slaap alleen, ik ruim alleen de vaatwasser in en weer uit. En vul maar in.

En de ene keer vind ik het heerlijk dat ik alleen kan eten. Niemand die zeurt om wat ik gekookt heb. En vind ik fantastisch dat ik alleen mijn eigen zooi hoef op te ruimen. Even los van de om en om-week dat Noah bij me is. En vind ik het fijn dat ik zelf mijn vrije dagen kan invullen.

Maar er zijn ook avonden dat ik me verveel of me eigenlijk gewoon alleen voel. Bluh, en dat het pas 18.30 uur is en je even niet meer weet wat je nog kunt doen. Nadat je al op Netflix hebt gezeten, tijdschriften hebt gelezen en de planten water hebt gegeven.

En dat zijn de avonden, de momenten die er toe doen! Want dan moet ik terug naar mezelf! Wat wil ik ook alweer?Wat vind ik leuk om te doen? Waar word ik oprecht blij van?

Het is net als wanneer je dertien jaar bent en je je op een middag verveelde.  Uit verveling ontstaan de mooiste creatieve momenten. Zoals nu, nu ik deze blog schrijf.

Omdat het borrelt in mij. Omdat ik iets te vertellen heb en dat graag wil delen. Omdat ik daar anderen misschien mee kan helpen…

Daarom!

Omdat ik wel van de daken kan schreeuwen dat de relatie met jezelf de allerbelangrijkste relatie van je leven is!!! Omdat je namelijk alleen maar jezelf hebt, uiteindelijk! Natuurlijk verlangen we allemaal naar die grote liefde. Ik wel, tenminste!

Maar die grote liefde wordt op zijn allermooist als je je eigen grote liefde bent. Dat eerst! En dat is diep gaan! Dat is zwemmen en verzuipen! Dat is lopen tegen de wind in. Dat is het hoogste duin op klauteren in het allerzachtste zand. Het is zwaar, heel zwaar!

Maar echt, als ik straks boven kom, dan is mijn uitzicht zo mooi. Dat is onbetaalbaar! Daar ga ik voor.

Dus alleenstaand?

Nee!

Alleensterk! Heel sterk!

24 juli 2021

"Een klaproos met blote billen"

“Hooggevoeligheid is als het riet

Als je meebuigt met de wind verslind het je niet

Hooggevoeligheid is als een deur

Als je de klink niet gebruikt knal je er tegenaan

Het is als de klaproos

Als je haar plukt, vallen haar blaadjes uit

En zie je haar schoonheid niet

Ze staat in haar kracht als ze daarin gelooft

Het is als een stap in de sneeuw

Volg het spoor en vind de weg

Volg je kern

Het zal er altijd zijn

Volg je eigen en mooiste zelf

Je gevoel, je diepste zijn

En jij zal jouw volle pracht 

en mooiste kracht zijn”

Soms vraag ik me af, Waarom kan ik niet ‘normaal’ zijn?

Waarom kan ik niet zoals al die anderen zijn? Boodschappen doen in de ochtend, ‘s middags een verjaardag en ‘s avonds nog een feestje… Waarom kan ik dat niet? Dat is het toch het leven!

Van de week kwam het antwoord… Het intens beleven van het leven, van alles wat het omvat is zo mooi! En geeft me wat ik wat ik nodig heb. Dit is mijn manier, mijn leven.

En ja, ik beleef alles heel intens. Ik heb pauzes nodig en een reset na een drukke dag. Nee, ik heb in de avond geen energie meer voor vergaderingen of sporten. Dan heb ik tijd nodig om alleen te zijn. Om alle prikkels van de dag te verwerken en weer op te laden voor een nieuwe dag. En dat vind ik soms heel frustrerend.

Maar ik mag nu met de billen bloot. Ik ben hooggevoelig. Gewoon zoals het is! Zonder mezelf een stempel te geven. Ik heb gewoon wat meer moeite met het verwerken van prikkels. Heb een gevoeliger zenuwstelsel. En hier is niets zweverigs aan. Het is.

Het mooie eraan is dat ik alles heel intens ervaar. Geuren, kleuren, muziek. De natuur is een grote snoeppot voor me. Elke dag zijn er enorme cadeaus te vinden, wanneer je er oog voor hebt. Oog voor de schoonheid. Een vlinder, een slak, een merel, de zee, een schelp… Er zijn zoveel cadeaus om me heen!

Ook de omgang met mensen ervaar ik intens. Ik voel emoties bij de ander, geluk, boosheid, liefde. En dat is soms ontzettend vermoeiend. Want ik ben dan net een spons. Zuig alles op wat niet van mij is en dan is de spons toch opeens vol. En ben ik mega overprikkeld. Ik heb mezelf dan niet voldoende beschermd. Dat ben ik nu aan het leren. Mezelf beschermen, door goed voor mezelf te zorgen. Alleen dan kan ik er voor de ander zijn. Als ik dicht bij mezelf ben en blijf, kan ik de mooie coach zijn die ik wil zijn.

Het motto van mijn kindercoachpraktijk is:

“Jij mag er zijn met je eigen kleur!”

Dat mag ik dan ook zelf leren en uitdragen. Ik ben mijn eigen voorbeeld. Elke dag…

“Wanneer je de klaproos laat staan, zal ze haar ware schoonheid tonen.

Meebuigen met de wind, schitteren in de berm en rood zijn als de kleur van liefde.”

Ik ga met mijn billen bloot, jij ook?

23 juli 2021

“De rem van het universum”

Enkele weken geleden word ik op mijn werk gebeld door de school van mijn jongste kind. “Noah is ziek geworden op school, mag hij naar huis?” “Ja, natuurlijk, antwoord ik meteen. Ik krijg Noah nog even aan de lijn en vraag of het fietsen naar huis lukt. Ja, dat lukt.

Vervelend is dat als je werkt en er gebeurt iets met je kind. Het liefst wil je dan meteen naar huis. Maar de groep kinderen waar ik werk kan ik ook niet zomaar in de steek laten. Als de kinderen worden opgehaald door hun ouders, rond ik snel mijn administratie af en zeg mijn collega’s dat ik naar huis ga. Ik wil bij mijn kind zijn!

Onderweg in de auto merk ik dat het al druk is. Er zijn meer mensen die vroeg naar huis gaan. Vlak voor een verkeerslicht sta ik achter een rode 45km auto. Die gaat me niet snel genoeg dus na het verkeerslicht haal ik hem in. Zo, dat is geen blokkade meer, denk ik nog.

Verderop ontstaat er wat file, dus ik rem af. Ik zie het rode autootje in mijn binnenspiegel dichterbij komen. En denk, hij remt toch wel? Hij remt niet! Jawel toch, hij gaat toch nog wel remmen? Hij komt nu wel erg dichtbij…

BAM!

Een flinke klap. Ik zeg tegen mezelf: “Dit gebeurt niet, dit gebeurt nu niet! Meteen kijk ik achter me hoe die auto eraan toe is en of de bestuurder oké is. Ik zie hem bellen. Die ziet er voor nu uit alsof hij oké is. Snel app ik Noah dat ik later thuis ben.Dan stap ik uit.

Gelukkig is het een tweebaansweg, waardoor het verkeer dat achter ons rustig om de aanrijding heen kan. Sommige nekken draaien wel heel ver naar ons toe en ogen vallen bijna uit hun kassen. Kennelijk is het interessant om ons en onze auto’s te bekijken. En tegelijk is er niemand die uitstapt of helpt…

De bestuurder van de 45 km auto is een jonge jongen. Later hoor ik dat hij 20 is. Net zo oud als mijn oudste zoon, Ruben. Ik doe zijn deur open en vraag of hij ergens pijn heeft. “Nee, nergens” zegt hij, terwijl hij met zijn vader belt. Hij hangt zijn telefoon op en zegt dat zijn ouders eraan komen. Ik vraag hem nogmaals of hij ergens pijn heeft, maar dat is niet zo. Hij is ontzettend geschrokken en zit flink te trillen. Ik laat hem uit zijn auto stappen en leid hem naar de berm. Daar staan we veiliger.

We pakken allebei een veiligheidshesje en ik bel 112. Ik vraag om politie en vertel waar de aanrijding gebeurd is. Ondertussen hou ik de jongen goed in de gaten. Hij is inmiddels wat rustiger.

Ik voel een hoofdpijn opkomen en mijn nek verstijfd. Daarom vraag ik voor de zekerheid ook om een ambulance. En dan moet ik opeens vreselijk huilen aan de telefoon. Ik begin vreselijk te trillen en alle schrik komt eruit.

De 112 medewerker blijft maar vragen stellen aan de telefoon om me te checken. Ik wil dat niet, maar weet dat het nodig is. De ouders van de jongen komen aanrijden en stappen uit. En opeens voel ik me verschrikkelijk alleen. Hier sta ik dan…een ziek kind thuis, in scheiding liggen en iedereen rijdt door. Ik voel me zo eenzaam!

Ik bel Noah zijn vader om hem te vertellen wat er is gebeurd en dat ik het fijn zou vinden als hij even bij mij thuis gaat kijken hoe het met Noah gaat. Dat doet hij. Gelukkig komt de politie snel om het verkeer te leiden en naar ons te kijken. De moeder van de jongen komt bij me om te vragen hoe het met me gaat. Heel lief! Ook de ambulanceverpleegkundigen zijn heel lief en kijken me goed na. Een verpleegkundige kijkt zelfs nog even onder mijn auto om te kijken of ik straks veilig naar huis te rijden. Dat kan gelukkig.

Na een uur zijn alle gegevens uitgewisseld en kan ik weer naar huis rijden. Dat vind ik wel even spannend, maar wil ik ook niet spannender maken dan het is. Onderweg moet ik vreselijk plassen, dus schiet ik een weggetje in. Ik laat mijn broek zakken en prompt komt er een boerin aan om de koeien in de wei te gaan halen. Ik kan echt niet stoppen met plassen, dus blijf ik gewoon zitten. Ik lach en zeg dat ik echt heel nodig moet. De boerin lacht ook en zegt dat het het enorm kan opluchten….dat klopt! Ondertussen denk ik dat ze niet weet dat ik net een aanrijding heb gehad. Niemand kan je binnenkant zien….hoe je je kan voelen…

Ik rijd verder naar huis en ben ontzettend blij als ik Noah op de bank zie zitten. Hij ziet er ziekjes uit, maar ik ben blij dat hij bij me is! Ik vertel mijn verhaal, maar ondertussen ben ik ook ‘gewoon’ moeder van een ziek kind. Dus zorg ik voor hem. Ik maak drinken en gooi een pizza in de oven. Dan hebben we in ieder geval wat te eten.

Ik app mijn werk wat er is gebeurd, maar dat ik er morgen wel ben, hoor! Mijn collega appt terug dat dat misschien niet zo verstandig is.

Ondanks mijn pijnlijke nek slaap ik goed op de paracetamol die ik heb genomen. Pas de volgende dag voel ik wat een impact de aanrijding op me heeft. Ik ben helemaal van de leg. De pijn gaat goed, is al minder zelfs, maar ik voel me helemaal brak. En ik ben heel blij dat ik niet ben gaan werken. Ik hang de hele dag een beetje op de bank. Aan het eind van de middag bel ik mijn leidinggevende en zij zegt dat ik ook even moet nadenken of ik volgende week wel kom werken. Ik denk nog, ja natuurlijk, kom ik, maar ergens voel ik al dat dit niet wijs is.

De rek is eruit. De afgelopen maanden hebben zijn tol geëist. En alles komt er nu uit. Ik ben op, mijn batterij is leeg. Ik functioneerde al op mijn reservebatterij, maar had het zelf niet in de gaten. Rende door op mijn adrenaline. En nu moet ik wel stilstaan. Het universum heeft op de rem getrapt, omdat ik het zelf niet deed. Wat een les!

En nu is het de uitdaging om niet meteen weer te gaan rennen op het moment dat het weer gaat. Want daar ben ik heel goed in! En weer door, want hé, er moet wel gewerkt worden! Maar nee, nu dus even niet.

Inmiddels ben ik wel weer aan het werk, maar heel zacht. En met een collega naast me, wat een verademing! Over een paar weken heb ik vakantie, maar ik ben nu al vakantie aan het vieren. Op de momenten dat het kan. Uit mijn werk bikini aan, maaltijdsalade mee en naar het strand. Die twee uurtjes voelen als een mini-vakantie.

Zo ben ik steeds mini-vakanties aan het creëren voor mezelf. In plaats van de gaten in mijn agenda te vullen voor anderen, neem ik nu Janneke-tijd. En het voelt geweldig!

Dus als ik deze zomer of in de toekomst even niet zo sociaal ben, komt dat omdat ik vooral heel lief voor mezelf wil zijn.

Ik ben de eigen liefde van mijn leven!

Maandag 31 mei 2021

Rode peper met room

En toen was ik weer alleen. Na 25 jaar samenzijn. Meer dan de helft van mijn leven was ik samen met Pascal. En onze prachtige kinderen. Het doet pijn dat dat niet meer is. Ons gezin….Het gezin wat we kenden is er niet meer. Maar de liefde voor onze kinderen is onveranderd. Alleen de vorm is veranderd…

In dit blog wil ik laten zien dat ook ik kwetsbaar ben. Ik ben een mens. Ik ben ook coach. Maar in de eerste plaats ben ik mens. Met al mijn mooie dingen en niet mooie dingen. En die wil ik laten zien. Beiden. Het is er allebei. 

Sinds mijn scheiding ben ik me enorm bewust geworden van alles wat bij me hoort. En wat valt er nog veel te ontdekken. Volgens mij ben je daar nooit mee klaar. En jemig, ik ben niet makkelijk. Nee.

Ik ben best wel pittig. Gisteren zei ik het nog tegen mijn vader, tijdens onze fietstocht. “Volgens mij ben ik best wel pittig.”  “Joh”, antwoordde mijn vader. Dat was voor mij een bevestigend antwoord…

Ja, ik ben pittig en ook zacht. Ik ben allebei. En de vraag aan mezelf is dan: “Mag het er allebei zijn?” Nou, dat pittige mag best wat minder, vind ik. Ik ben er eigenlijk best wel van geschrokken. Dat ik soms best wel hard kan zijn. Tegen degenen waar ik van hou. Want juist daar doe ik pittig tegen. Degenen die ik niet zo goed ken of nog niet ken, daar ben ik zacht tegen.

Heeft met veiligheid te maken. Daar waar je je veilig voelt, laat je je ware zelf zien, toch? Ja en ook nee. Want als ik pittig ben, dan voel ik me eigenlijk aangevallen in mijn kwetsbare deel. Ja, dat is een pittige, hé, als je die zin leest.

“Dus eigenlijk zegt het meer over mij, dan over de ander.” Ja, dat klopt! Pfff, dat is lastig. Want als iemand iets zegt, wat ik niet leuk vind, wil ik mijn grenzen laten zien.

Als kind vond ik dat eng. Want dan vond die ander me vast niet meer aardig. Dus zei ik maar niets. En ik wilde zo graag aardig gevonden worden. Nog steeds! Maar ja, dat lukt niet altijd. Zeker niet als ik fel reageer.

Hoe geef ik op een liefdevolle manier mijn grenzen aan? Nou, misschien wel precies zo. Liefdevol! Met een liefdevolle blik naar mezelf en de ander. En dan eigenlijk vooral naar mezelf. Zonder dat dit egoïstisch is. Want ik ga alleen maar over mezelf!

En het is mooi om de ander een vraag te stellen. Om zichzelf te mogen en kunnen verduidelijken. In plaats van mezelf te verdedigen door aan te vallen. Want waarom moet ik mezelf verdedigen. En voor wie? Niemand heeft er wat aan als ik fel reageer. Ik niet en de ander niet. Word ik eigenlijk alleen maar verdrietig van. En de ander kwets ik er ook mee.

En wat de ander tegen me zegt, is een directe spiegel voor mij. Daar mag ik zacht naar kijken. En dus mag mijn reactie zacht zijn. Dan ben ik aardig voor mezelf en vind de ander me hopelijk ook nog aardig.

Ja, dit is voor mij een hele les. Een heel proces! En ik mag hierin oefenen. Want ik ben natuurlijk vooral pittig voor mezelf. Met veel rode peper! Dus er mag wel een beetje melk door, of room. Ja room, dat maakt alles zachter… En ik vind slagroom gewoon ook heel lekker!

Vrijdag 16 april 2021

“Je mag zijn wie je bent”

Een aantal jaar geleden, 23 om precies te zijn, deed ik de Pabo. Ik wilde leerkracht in het basisonderwijs worden. Na een half jaar voelde het niet meer goed. Tijdens mijn stage zag en voelde ik zoveel bij de kinderen in de klas. Daar wilde ik iets mee. Het kind op individueel niveau verder helpen. Ik brak mijn studie dus af. Mijn vader was ‘not amused’, maar dat voelde en merkte ik pas later.

Tegen een docent van de Pabo zei ik op mijn laatste schooldag dat ik een droom had. Ik wilde de opleiding Speltherapeut gaan volgen. “Oh, dat kan jij nooit”, zei hij. Ik was helemaal van de leg toen hij dat zei, maar ik zei niks tegen hem. Dat voorval ben ik nooit vergeten! 

Een paar jaar later, net na de geboorte van mijn tweede kind, kwam de basisschooldirecteur van mijn oudste zoon naar me toe. “Kun jij niet een keer invallen voor de klas?” vroeg hij. Ik vertelde dat ik daar de papieren niet voor had.

Maar het zaadje was geplant. Toen de jongste één jaar was, ben ik opnieuw begonnen aan de Pabo. In deeltijd. Dat betekende twee avonden naar school, een dag stage per week en de rest zelfstudie. Het waren enorm zware jaren. Maar wat heb ik er ook van genoten! Toch nog een studentenleven, op mijn 30e! En wat leuk om je te ontwikkelen!

Acht jaar heb ik in het onderwijs gewerkt. En toen was de koek helemaal op! Na twee burn outs lukte het niet meer om te re integreren. Inmiddels was ik aan een opleiding begonnen tot kindercoach. Ik had nog steeds de droom om kinderen te helpen. Met alles wat ze in hun leven tegenkwamen en mee worstelden. Ik rondde het eerste jaar van mijn opleiding af en mocht mijn eigen praktijk openen!

Dit deed ik ook meteen heel serieus, met een eigen gehuurde praktijkruimte. Na een half jaar besloot ik toch om vanuit huis te gaan werken. Dit voelt veel prettiger en vertrouwd. En als mijn coachee over het strand wil wandelen, dan doen we dat.

Ik heb geen seconde spijt gehad dat ik uit het onderwijs ben gestapt. Daar werkte ik met mijn hoofd en nu vanuit mijn hart!

En die docent van de Pabo, die heb ik een flink poepie laten ruiken!

Maandag 21 september 2020

“Eens een juf,……”

Ik bedacht me net dat je in kinderogen altijd een juf blijft. Als ik over straat loop, hoor ik regelmatig een kind roepen:”Hee, juf!”

Mijn (juffen)hart smelt♥️! Sinds maart dit jaar ben ik officieel geen juf meer. Omdat ik ontslag heb genomen als leerkracht. Niet omdat ik het werk niet leuk vond. Want wat genoot ik altijd van die kinderkoppies. En hun verhalen. En hun kroeltjes. En hun tekeningen. Het waren elke dag ‘cadeautjes’.

Maar het was teveel.Teveel van eigenlijk alles.Voor mij waren het teveel prikkels elke dag.En dat erkennen is een grote stap.Ik ben hooggevoelig. Ja, ik durf het hardop te ‘schrijven’. Best eng!

Hooggevoelig zijn is eigenlijk niks meer of minder dan gevoelige zenuwen hebben. Alles om je heen, komt harder binnen dan bij een ‘normaal’ persoon. Via je zintuigen neem je waar en mijn zintuigen staan extra scherp afgesteld. Ik ben vooral gevoelig voor geluiden en geuren. Maar ook voel ik heel sterk emoties bij anderen. Zonder dat iemand mij verteld heeft, hoe hij zich voelt. Wist je dat één op de vijf mensen hooggevoelig is? Ook kinderen! Dat zijn gemiddeld vijf kinderen per klas. Wow, dat is veel. En dat zag ik dus altijd in de klas. Dat voelde ik. En ik wilde er wat mee, maar ja, de planning riep.

En nu heb ik mijn eigen praktijk ‘Kindercoaching De Regenboog’. Wat een rijkdom! Ik mag en kan nu één op één kinderen begeleiden bij hun hulpvraag. Hier droomde ik altijd al van! Kinderen op weg helpen met handvatten, waar ze de rest van hun leven wat aan hebben.Kinderen ‘horen’ en erkennen in hun ‘zijn’.Mijn droom is echt uitgekomen!🌈